------------------------------------------------------------------------------------ 

آمده ام كه سـر نهم، عشق تو را به سر بـرم

ور تو بگوييم كه ني، ني شكنم، شكر بـرم

آمده ام چو عقل و جان، از همه ديده ها نهان

تا سوي جـان و ديدگان، مشعلة نظر بـرم

آمده ام كه ره زنـم، بر سر گنج شـه زنـم

آمـده ام كه زر بـرم، زر نبـرم خبر بـرم

گر شكند دل مرا، جـان بدهم به دلشكـن

گر ز سرم كُله بـرد، من ز ميان كـمر بـرم

اوست نشسته در نظر، من به كجا نظر كنم؟

اوست گرفته شهر دل، من به كجا سفر برم؟

آنـكه ز زخم تيـر او كـوه شكـاف مي كند

پيشِ گشـادِ تيـر او، واي اگـر سپـر بـرم

در هوس خيـال او همچو خيـال گشتـه ام

وز سـرِ رشـك نـام او، نـام رخ قمـر بـرم

اين غزلم جواب آن باده كه داشت پيش من

گفت: بخور، نمي خوري؟ پيش كسي دگر برم

UP

 ------------------------------------------------------------------------------------ 

اي قوم به حج رفته، كجاييـد، كجاييـد؟

معشوق هميـن جاست، بياييـد، بياييـد

معشوق تـو همسايه و ديـوار به ديـوار

در باديـه سرگشته شما در چه هواييـد؟

گـر صورتِ بي صورتِ معشوق ببينيـد

هم خواجه و هم خانه و هم كعبه شماييد

ده بـار از آن راه بـدان خانـه برفتيـد

يك بار از اين خـانه بر اين بـام درآييـد

آن خانه لطيف است، نشانهاش بگفتيد

از خواجـة آن خانـه، نشانـي بنمـاييـد

يك دستة گل كو، اگر آن باغ بديديت؟

يك گوهر جان كـو، اگر از بحر خداييـد؟

با اينهمه آن رنج شمـا، گنج شمـا بـاد

افسوس كه بر گنـج شمـا، پرده شماييـد

UP

------------------------------------------------------------------------------------ 

برويد اي حريفان بکشيد يار مارا

به من آوريد آخر صنم گريزپا را

به ترانه هاي شيرين، به بهانه هاي زرين

بکشيد سوي خانه، مه خوب خوش لقا را

وگر او به وعده گويد که دمي دگر بيايم

همه وعده مکر باشد، بفريبد او شما را

دم سخت گرم دارد که به جادوي و افسون

بزند گره بر آب او و ببندد او هوا را

به مبارکي و شادي چو نگار من درآيد

بنشين نظاره مي کن تو عجايب خدا را

چو جمال او بتابد، چه بود جمال خوبان؟

که رخ چو آفتابش بکشد چراغ ها را

برو اي دل سبک رو به بي من به دلبر من

برسان سلام و خدمت، تو عقيق بي بها را

UP

------------------------------------------------------------------------------------ 

سير نمي شوم ز تو اي مه جانفزاي من          جور مکن، جفا مکن، نيست جفا سزاي من

با ستم و جفا خوشم، گرچه درون آتشم          چونکه تو سايه افکني بر سرم اي هماي من

عود دمد ز دود من، کور شود حسود من         زفت شود وجود من، تنگ شود قباي من

آمد دمي خيال تو، گفت مرا که غم مخور          گفتم غم نمي خورم اي غم تو دواي من

گفت که غم غلام تو، هر دو جهان به کام تو          ليک ز هر دو دور شو، از جهت لقاي من

گفتم چون اجل رسد، جان بجهد از اين جسد          گر بروم به سوي جان، باد شکسته پاي من

گفت بلي به گل نگر، چون ببرد قضا سرش          خنده زنان سري نهد در قدم قضاي من

گفتم روزکي دو سه، مانده ام در آب وگل          بسته خوفم ورجا، تا برسد صلاي من

گفت در آب و گل نه اي، سايه تست اين طرف          برد تو را از اين جهان صنعت جان رباي من

زينچه بگفت دلبرم، عقل پريد از سرم          باقي قصه عقل کل بو نبرد چه جاي من

UP

------------------------------------------------------------------------------------ 

بيدل شده ام بهر دل تو     ساکن شده ام در منزل تو

نور دل ما روي خوش تو      بال و پر ما  خوي خوش تو

اي طالع ما قرص مه تو         سايه گه ما بوي خوش تو   

نان بي تو مرا زهر است نه نان      هم آب مني هم نان مني

باغ و چمن و فردوس مني     سرو و سمن خندان مني

دل مي نرود سوي دگران     چون رفته باشد سوي خوش تو

ور دل برود سوي دگران      اورا بکشد روي خوش تو

اي مستي ما از هستي تو      قوت گه ما جوي خوش تو

 هم شاه مني هم ماه مني          هم لعل مني هم کان مني

خاموش شدم شرحش تو بگو     زيرا به سخن برهان مني

سلطان مني سلطان مني     هم در دل و جان ايمان مني

در من بدمي  من زنده شوم      يک جان چه بود صد جان مني

UP

----------------------------------------------------------------------------------

هر نفس آواز عشق مي‌رسد از چپ و راست

ما به فلك مي‌رويم عزم تماشا كه راست


ما به فلك بوده‌ايم يار ملك بوده‌ايم

باز همان جا رويم جمله كه آن شهر ماست


خود ز فلك برتريم وز ملك افزونتريم

زين دو چرا نگرريم منزل ما كبرياست


گوهر پاك از كجا عالم خاك از كجا

بر چه فرود آمديت بار كنيد اين چه جاست


بخت جوان يار ما دادن جان كار ما

قافله سالار ما فخر جهان مصطفاست


از مه او مه شكافت ديدن او برنتافت

ماه چنان بخت يافت او كه كمينه گداست


بوي خوش اين نسيم از شكن زلف اوست

شعشعه اين خيال زان رخ چون والضحاست


در دل ما درنگر هر دم شق قمر

كز نظر آن نظر چشم تو آن سو چراست


خلق چو مرغابيان زاده ز درياي جان

كي كند اين جا مقام مرغ كز آن بحر خاست


بلك به دريا دريم جمله در او حاضريم

ور نه ز درياي دل موج پياپي چراست


آمد موج الست كشتي قالب ببست

باز چو كشتي شكست نوبت وصل و لقاست